21 รูปสระ

รูปสระในภาษาไทยทั้ง 21 รูป พร้อมชื่อเรียกและเสียงที่ใช้

ที่	รูปสระ	ชื่อเรียก	ใช้กับเสียง
๑	ะ	วิสรรชนีย์	อะ, เอะ, แอะ, โอะ, เอาะ, เออะ
๒	ั	ไม้หันอากาศ	อะ (มีสะกด), อัว, อัวะ
๓	็	ไม้ไต่คู้	อะ, เอะ, แอะ, เออะ (มีตัวสะกด)
๔	า	ลากข้าง	อา, เอา, อำ
๕	ิ	พินทุ์อิ	อิ, อี, เอีย, เอียะ
๖	่	ฝนทอง	อี (ร่วมกับพินทุ์อิ)
๗	ํ	นฤคหิต	อำ, อึ
๘	"	ฟันหนู	อือ, เอือ, เอือะ
๙	ุ	ตีนเหยียด	อุ
๑๐	ู	ตีนคู้	อู
๑๑	เ	ไม้หน้า	เอะ, เอ, เอีย, เอือ, เออะ, เออ, เอา
๑๒	ใ	ไม้ม้วน	ใอ
๑๓	ไ	ไม้มลาย	ไอ
๑๔	โ	ไม้โอ	โอ, โอะ
๑๕	อ	ตัว ออ	ออ, อือ, เออ, เอือ
๑๖	ย	ตัว ยอ	เอีย, เอียะ, ไอ, ใอ
๑๗	ว	ตัว วอ	อัว, อัวะ, เอา
๑๘	ฤ	ตัว รึ	ฤ (รึ/ริ)
๑๙	ฤา	ตัว รือ	ฤา (รือ)
๒๐	ฦ	ตัว ลึ	ฦ (ลึ) โบราณ
๒๑	ฦา	ตัว ลือ	ฦา (ลือ) โบราณ

32 เสียงสระ

สระเดี่ยว (18) + สระประสม (6) + สระเกิน (8) = 32 เสียง

สระเดี่ยวเสียงสั้น (9 เสียง)

#	เสียง	รูปปกติ	กรณีมีตัวสะกด	ตัวอย่าง
1	อะ	วิสรรชนีย์(ะ)	ฝนทอง(ั)	กะ, กัน
2	อิ	พินทุอิ(ิ)	—	กิน
3	อึ	พินทุอิ(ิ)+นฤคหิต(ํ) → (ึ)	—	กึก
4	อุ	ตีนเหยียด(ุ)	—	กุด
5	เอะ	ไม้หน้า(เ)+วิสรรชนีย์(ะ)	ไม้หน้า(เ)+ไม้ไต่คู้(็)	เละ, เก็บ
6	แอะ	ไม้หน้า×2(แ)+วิสรรชนีย์(ะ)	ไม้หน้า×2(แ)+ไม้ไต่คู้(็)	แบะ, แข็ง
7	โอะ	ไม้โอ(โ)+วิสรรชนีย์(ะ)	—	โต๊ะ
8	เอาะ	ไม้หน้า(เ)+ลากข้าง(า)+วิสรรชนีย์(ะ)	—	เกาะ
9	เออะ	ไม้หน้า(เ)+ตัวออ(อ)+วิสรรชนีย์(ะ)	—	เลอะ, เปรอะ

สระเดี่ยวเสียงยาว (9 เสียง)

#	เสียง	รูปที่ใช้	ตัวอย่าง
10	อา	ลากข้าง(า)	กา
11	อี	พินทุอิ(ิ)+ฝนทอง → (ี)	ดี
12	อือ	พินทุอิ(ิ)+ฟันหนู+ตัวออ(อ) → (ือ)	มือ
13	อู	ตีนคู้(ู)	ดู
14	เอ	ไม้หน้า(เ)	เท
15	แอ	ไม้หน้า×2(แ)	แล
16	โอ	ไม้โอ(โ)	โต
17	ออ	ตัวออ(อ)	จอ
18	เออ	ไม้หน้า(เ)+ตัวออ(อ)	เธอ

สระประสมเสียงสั้น (3 เสียง)

#	เสียง	รูปที่ใช้	ตัวอย่าง
19	เอียะ	ไม้หน้า(เ)+พินทุอิ(ิ)+ฝนทอง+ตัวยอ(ย)+วิสรรชนีย์(ะ)	เพียะ
20	เอือะ	ไม้หน้า(เ)+พินทุอิ(ิ)+ฟันหนู+ตัวออ(อ)+วิสรรชนีย์(ะ)	เผือะ
21	อัวะ	ไม้หันอากาศ+ตัววอ(ว)+วิสรรชนีย์(ะ)	ผัวะ

สระประสมเสียงยาว (3 เสียง)

#	เสียง	รูปที่ใช้	ตัวอย่าง
22	เอีย	ไม้หน้า(เ)+พินทุอิ(ิ)+ฝนทอง+ตัวยอ(ย) → (เ◌ีย)	เสีย, เมีย
23	เอือ	ไม้หน้า(เ)+พินทุอิ(ิ)+ฟันหนู+ตัวออ(อ) → (เ◌ือ)	เสือ
24	อัว	ไม้หันอากาศ+ตัววอ(ว) → (◌ัว)	กลัว, ตัว

สระเกิน (8 เสียง)

#	เสียง	รูปที่ใช้	หมายเหตุ
25	อำ	นฤคหิต(ํ)+ลากข้าง(า) → (ำ)	ตัวสะกด ม ในตัว
26	ไอ	ไม้มลาย(ไ)	ตัวสะกด ย ในตัว
27	ใอ	ไม้ม้วน(ใ)	ตัวสะกด ย ในตัว
28	เอา	ไม้หน้า(เ)+ลากข้าง(า) → (เ◌า)	ตัวสะกด ว ในตัว
29	ฤ	ตัวรึ(ฤ)	อ่านว่า รึ/ริ
30	ฤๅ	ตัวรือ(ฤๅ)	อ่านว่า รือ
31	ฦ	ตัวลึ(ฦ)	อ่านว่า ลึ (โบราณ)
32	ฦๅ	ตัวลือ(ฦๅ)	อ่านว่า ลือ (โบราณ)

สระแท้ vs สระไม่แท้

สระแท้ (เสียงสระล้วน ไม่มี ย/ว ปน)		สระไม่แท้ (มีเสียง ย/ว ปน)
เสียงสั้น	เสียงยาว	เสียงสั้น	เสียงยาว
อะ	อา	เอียะ	เอีย
อิ	อี	เอือะ	เอือ
อึ	อือ	อัวะ	อัว
อุ	อู	สระเกิน (มีตัวสะกดในตัว)
เอะ	เอ	อำ	ไอ
แอะ	แอ	ใอ	เอา
โอะ	โอ	ฤ	ฤา
เอาะ	ออ	ฦ	ฦา
เออะ	เออ

มาตราตัวสะกด

จำง่ายด้วย "กบด" = คำตาย / "นมยวง" = คำเป็น

🔑 กบด = แม่กก+แม่กบ+แม่กด → คำตาย | นมยวง = กน+กม+เกย+เกอว+กง → คำเป็น

💀 กบด = คำตาย

มาตรา	ตัวสะกด	ตัวอย่าง
แม่ กก	ก ข ค ฆ	นก, รัก, โรค
แม่ กด	ด จ ช ซ ส ศ ษ ถ ท ธ ฎ ฏ ต	กด, วัด, ราช
แม่ กบ	บ ป พ ฟ ภ	กบ, บาป, ลาภ

✅ นมยวง = คำเป็น

มาตรา	ตัวสะกด	ตัวอย่าง
แม่ กน	น ณ ร ล ฬ	กน, กาน, พาล
แม่ กม	ม	กม, ความ
แม่ เกย	ย	กาย, ไทย
แม่ เกอว	ว	กาว, แมว
แม่ กง	ง	กง, มอง

แม่ ก กา (ไม่มีตัวสะกด)

แม่ ก กา คือพยางค์ที่ ไม่มีตัวสะกด รับเสียงด้วยสระอย่างเดียว ผลขึ้นอยู่กับความยาวของสระ

ประเภท	ผล	ตัวอย่าง
สระยาว + ไม่มีสะกด	คำเป็น ✅	กา, ดี, มือ, รู, เก, เธอ
สระสั้น + ไม่มีสะกด	คำตาย 💀 (ลหุ∪)	กะ, ติ, เละ, จะ, ก็

สระในการสะกด

รูปสระเมื่อนำไปสะกดคำอาจ คงรูป เปลี่ยนรูป หรือลดรูป ได้

สระคงรูป

ใช้รูปสระตามปกติ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะมีตัวสะกดหรือไม่

ตัวอย่าง: กา กิน รูป ดู เก เธอ แมว กาว จาน กิน รีบ สุด ถูก

สระเปลี่ยนรูป

รูปสระเปลี่ยนไปเมื่อมีตัวสะกด แต่เสียงยังคงเดิม

สระเดิม	เปลี่ยนเป็น	ตัวอย่าง	แยกพยางค์
-ะ (อะ)	ไม้หันอากาศ (กั)	รัก, กัน	ร+อะ+ก → รัก
เ-ะ (เอะ)	เ-็ (เก็)	เจ็ด, เก็บ	จ+เอะ+ด → เจ็ด
แ-ะ (แอะ)	แ-็ (แก็)	แข็ง	ข+แอะ+ง → แข็ง
เ-อ (เออ)	เ-ิ (เกิ)	เดิน, เกิด	ด+เออ+น → เดิน

สระลดรูป

รูปสระหายไปบางส่วนหรือทั้งหมดเมื่อมีตัวสะกด

สระเดิม	ลดรูปเป็น	ตัวอย่าง	แยกพยางค์
โ-ะ (โอะ)	ไม่มีรูปสระเลย	คน, มด, นก	ค+โอะ+น → คน
-อ (ออ)	ตัว อ หายไป	พร, นก, ธน	พ+ออ+ร → พร
เ-อ (เออ)	เ-ย	เลย, เคย	ล+เออ+ย → เลย
-ัว (อัว)	-ว	พวก, ชวน	พ+อัว+ก → พวก

สระ รร (ร หัน)

รูปพิเศษที่ใช้ ร สองตัว มีกฎการอ่านชัดเจน

กรณี	อ่านว่า	ตัวอย่าง
รร + ไม่มีตัวสะกด	อัน	กรร→กัน, บรร→บัน, สรร→สัน
รร + มีตัวสะกด	อะ (เสียงสั้น)	กรรม→กัม, ธรรม→ทัม, กรรณ→กัน

💡 จำง่าย: รร เสมือนมีสระ อา แต่สั้นลงเป็น อั และมี น สะกดเงียบเมื่อไม่มีตัวสะกด

ไม้ม้วน 20 คำ

คำที่ใช้ ใ (ไม้ม้วน) มีเพียง 20 คำ นอกนั้นใช้ ไ (ไม้มลาย) ทั้งหมด

บทกลอนจำ

คำที่ใช้ไม้ม้วนจะแสดงตัวหนาสีเหลือง

ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
ใฝ่ใจเอาใส่ห่อมิหลงใหลใครขอดู
จะใคร่ลงเรือใบดูน้ำใสและปลาปู
สิ่งใดอยู่ในตู้มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
บ้าใบ้ถือใยบัวหูตามัวมาใกล้เคียง
เล่าท่องอย่าละเลี่ยงยี่สิบม้วนจำจงดี

20 คำที่ใช้ไม้ม้วน

ใหญ่

ใหม่

ให้

สะใภ้

ใช้

ใฝ่

ใจ

ใส่

ใหล

ใคร

ใคร่

ใบ

ใส

ใด

ใน

ใช่

ใต้

ใบ้

ใย

ใกล้เคียง

💡 จำง่าย: ถ้าไม่ใช่ 20 คำนี้ → ใช้ ไ (ไม้มลาย) ทั้งหมด

คำเป็น – คำตาย

ดูตัวสะกดก่อน แล้วค่อยดูสระ

🔑 จำสั้น ๆ: กบด + สระสั้นไม่มีสะกด (ลหุ∪) = คำตาย

มีตัวสะกด กบด → คำตาย 💀 (จบเลย)

มีตัวสะกด นมยวง → คำเป็น ✅ (จบเลย)

ไม่มีตัวสะกด → ดูสระ: สั้น = ตาย 💀 (ลหุ∪) | ยาว = เป็น ✅

อำ ไอ ใอ เอา → คำเป็น ✅ เสมอ

ตาราง

	ไม่มีตัวสะกด	สะกด นมยวง	สะกด กบด
สระสั้น	คำตาย 💀 (ลหุ∪)	คำเป็น ✅	คำตาย 💀
สระยาว	คำเป็น ✅	คำเป็น ✅	คำตาย 💀

ครุ – ลหุ

เสียงหนัก-เบา สำหรับฉันทลักษณ์

🔑 จำง่าย: ลหุมีแค่กรณีเดียว = สระสั้น + ไม่มีตัวสะกด นอกนั้นเป็นครุหมด

ครุ (−) เสียงหนัก

มีตัวสะกดทุกมาตรา → กิน, ฉัน
สระยาว+ไม่มีสะกด → มา, ดู
อำ ไอ ใอ เอา → ทำ, ใจ, เขา
มีการันต์ → สัตว์, โทรศัพท์

ลหุ (∪) เสียงเบา

สระสั้น+ไม่มีตัวสะกด → จะ, ก็, ดุ
คำพยางค์เดียวสั้น → บ่, ณ, ธ, และ

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

วรรค 1 (5): − ∪ − − ∪
วรรค 2 (2): − −
วรรค 3 (4): ∪ ∪ − −

พยางค์	ปาง	นั้น	ภู	วะ	ไนย
ครุ/ลหุ	−	−	−	∪	−
เหตุผล	สระยาว	มีสะกด	สระยาว	สั้น+ไม่มีสะกด	มีสะกด

สระและมาตราตัวสะกด